Contact:
robert koops | werkplaats voor persoonlijke ontwikkeling
038 42 155 24 of 06 2508 15 70
contact@robertkoops.nl
Wie ben ik, wat doe ik
Mijn onderzoekende geest als bron
In mijn puberteit hield ik mij bezig met zijnsvragen als: wat is materie, wat is (de) ziel, waar blijf ik als ik dood ga. Ik keek naar het heelal, probeerde me een voorstelling te maken van de (on)eindigheid van de Kosmos en bedacht/voelde dat onze wereld klein en nietig is, maar dat onze ziel toch een deel van alles moest zijn... Dat eerste relativeren bracht mij bij het gevoel dat de mens van vlees en bloed (dus niet de ziel) nietig is in relatie tot het grote geheel en dat onze werkelijkheid (dus ook onze emotie) zich alleen in ons hoofd kan afspelen, vastgekleefd aan herinneringen aan gebeurtenissen uit het verleden of verwachtingen van de toekomst. Een beklemmende en toch ook bevrijdende gedachte.
Van deelnemer naar toeschouwer
Deze relativering heeft mij natuurlijk niet kunnen vrijwaren van mijn eigen sores. En ook: de plek van je wieg heb je niet voor het uitkiezen. Maar goed, dat denken en analyseren en weer bijeenbrengen (nu noem ik dat divergeren en convergeren) bracht mij (eerst als autodidact) op het spoor van een grote verwevenheid van het "alles". Toen ik patronen van menselijk gedrag begon te doorzien begreep ik dat alles samenhangt en verandering voor een individu onbegonnen werk is als je niet op meerdere niveaus tegelijkertijd verandert.
Hoewel ik een kind ben uit de tijd van de maakbare samenleving, leerde ik ook dat niet alles voor iedereen bereikbaar is. Dit inzicht bracht mij licht en ruimte.
Van toeschouwer naar begeleider
Toekijken, de ruimte ervaren en bestendigen is één. De volgende stap is uitreiken. Ik doe dat graag en werk daarom inmiddels al heel wat jaren als begeleider.
Deelnemer en begeleider (toegevoegd 2011)
De ontwikkeling van de laatste anderhalf jaar
hebben mij meer en meer teruggebracht naar de plek van de mede-deelnemer naast die van begeleider.
Werk
Sinds 1998 hou ik mij bezig met mensen in verandering of liever, mensen in beweging. Ik kan dat doordat ik zelf gedurende mijn leven de nodige ontwikkelingen heb doormaakt. En nog leer ik veel van het leven, van mensen.
Na mijn HBO aan de Sociale Academie ben ik mij gaan richten op mensen die genoodzaakt waren zich om te scholen. Mensen die aan de kant stonden en later ook mensen uit de zorg die vroeg waren versleten.
Omscholen, ander werk zoeken, schudt aan zekerheid van het bestaan. Het maakt angstig en trekt diepe sporen. Herorientatie legt onzekerheden en oude pijn bloot. Door met deze mensen te mogen werken heb ik mij als counselor breed kunnen ontwikkelen. Om de jarenlange ervaring te ondersteunen heb ik een algemene opleiding tot counseler gedaan, naast nlp-master en andere veranderkundige deelgebieden. Op dit moment volg ik de opleiding tot geregistreerd Gestalt-therapeut. Op het gebied van verslaving - en natuurlijk het einde daarvan - ben ik expert en ervaringsdeskundige. Veel heb ik geleerd van het spel met mijn Kellerkinder en zou meer willen werken met de clown in mij.
Visie
Ik wil mezelf niet typeren en/of verbinden aan een bepaalde visie, psychologische stroming of wat dan ook. Het meest voel ik mij thuis in de overtuiging dat de meeste scholen (stromingen binnen de psychologie) en behandelmodellen (methoden en technieken) bij zorgvuldige bestudering elkaar eerder lijken aan te vullen dan dat ze werkelijk "het verschil" maken. Een eclectische benadering dus.
Ik voel mij net zo goed thuis in de zijnskwaliteit die Eckhart Tolle beschrijft en daarmee alle analyse, al het denken overbodig lijkt te maken, als ook denkers bij uitstek. De analyticus Carl Jung of de psychologiserende moraalfilosoof Nietzsche. Ze komen allemaal uit bij een soort essentie. Of zoals Ken Wilber het noemt: Kosmos, die zowel het materiële, het levende, het psychische en het spirituele in zich draagt. Daarbij gaat het voor ons mensen maar om één kwaliteit, zoals Nietzsche het zei: te worden wie je bent.
Gestalt
Jaren geleden begonnen mensen mij er op attent te maken dat ik nogal "gestalt" werk en denk. Gestalt sluit het best aan bij wat ik als waarnemer mezelf had wijsgemaakt en hoe ik naar "de mens in de wereld" kijk. Voor nu laat de Gestaltbenadering voor mij voldoende ruimte om mij niet te beperken.
Waar de oorspronkelijke Gestalt zegt: alles is situationeel en de neurobiologie zegt: alles is genetisch en ligt vast, zeg ik: genetische compositie van het individu stelt wel grenzen maar daarbinnen is veel beïnvloedbaar, maakbaar en veranderbaar en daarmee dus situationeel. Het één sluit het ander niet uit.
Misschien nog beter: van het genetische zien we maar 20% in het gedrag. Die andere 80% is aangeleerd en dus situationeel. Dus dient begeleiding en therapie zich te richten op de mens in de situatie, de relatie etc.
Zonder oordelen, gedicht.